Spittelberg od 1525
Wzgórze Spittelberg, wcześniejsze przedmieście jest jednym z najciekawszych miejsc Wiednia. Jego historia sięga kilka stuleci wstecz. W średniowieczu okolica ta była pastwiskiem, później powstały tu winnice.
W 1525 roku szpital miejski zakupił te grunty i w 1568 powstało pierwszych osiem domów. Jest to najstarsza znana zabudowa Spittelbergu.
W 1675 roku Christoph Sigmund Freiherr von Kirchberg zakupił te grunty i rozpoczął rozpoczął wydzierżawianie tych bardzo bardzo wąskich parceli (jeden sążeń kwadratowy = 1,90 x 1,90 m) nowym osiedleńcom, za 1 Guldena za sążeń kwadratowy rocznie. Mieszkańcami byli w większości Chorwaci, którzy musieli ciężko pracować w znajdujących się w pobliżu zakładach rolniczych.
W 1692 roku szpital miejski odkupił grunty od spadkobierców rodziny Kirchberg. Na tej małej przestrzeni powstało 120 domów.
Niestety wysoko położona płaszczyzna Spittelbergu była dobrym terenem na wejście wojska w celu ostrzelania miasta. Wykorzystali to Turcy oraz wielu innych dowódców wojskowych później. Przez toczące się wojny domy były ciągle niszczone lub palone. Zginęło przez to również wielu mieszkańców. Nowe ggrupu ludności osiedlały się po nich. Na Spittelbergu byli to przede wszystkim artyści, rzeźbiarze, malarze, muzycy, rzemieślnicy tacy jak sztukatorzy i prowadzący własne przedsiębiorstwa. Powstały małe warsztaty, wyszynk piwa i wina miał miejsce w prawie każdym domu. Muzycy swoimi szyderczymi piosenkami i tańczące kelnerki roznoszące piwo („Bierausschankmäntscher“) ożywiały. Wszyscy onie kochali nową wolność, poza miastem i jego tajną policją. Było to wesołe towarzystwo, którego zła opinia dosyć szybko rozeszła się poza granicami dzięki przesadzającym dziennikarzom. Dosyć szybko zjawiła się arystokracja, burżuazja i urzędnicy dworscy aby tu się bawić. Dziewczynom i właścicielom gospód sprawiało to radość.
Pod koniec 19 wieku Spittelberg znalazł się na równi pochyłej. Rozwinęła się nowa forma nierządu, która utrzymała się do wybuchu pierwszej wojny światowej. Następnie zawód ten zniknął i Spittelberg pogrążył się w śnie.
Po drugiej wojnie światowej zamieszkali na Spittelbergu przede wszystkim starsi ludzie i gastarbeiterzy. W latach 70 powstał w końcu pomysł, żeby Spittelberg wykonać na nowo na obszarze sięgającym do Kirchengasse. Wszyscy się na ten pomysł zgodzili, również przedstawiciele dzielnicy i ratusz byli zgodni. Po raz pierwszy aktywni byli sami mieszkańcy. Najpierw mała grupa architektów, konserwatorów zabytków i dalekowzrocznych ludzi doszła do wniosku, że zniszczone zostanie wielkie dobro kulturalne. Powstała inicjatywa obywatelska „Ratujcie Spittelberg“. Gmina Wiedeń uchwaliła program sanacji i wykupiła niektóre domy w celu ich odnowienia.
W 1973 teren ten został uznany jako strefa chroniona. W ten sposób udało się zachować sympatyczną „wioskę“ w mieście.
